Epileptische aanvallen zijn altijd beangstigend, maar als ze gebeuren terwijl je aan het rijden bent, kan de situatie snel gevaarlijk worden. Helaas heb ik dit meerdere (5) keren meegemaakt met mijn zoon. Hij kreeg tijdens het rijden een aanval, meestal zat hij naast mij op de passagiersstoel.
De eerste keer
Ik vergeet die eerste keer nooit meer. Ik had mijn zoon net uit school gehaald en we waren onderweg naar de supermarkt om broodjes te halen. We waren gezellig aan het praten en grapjes aan het maken. Toen ik een bocht maakte bij een groen stoplicht, hoorde ik ineens dat hij een aanval kreeg. In een reflex stak ik mijn arm voor hem uit om te voorkomen dat hij voorover tegen de voorruit zou slaan. Met mijn andere hand probeerde ik de auto aan de kant te krijgen, maar de stoepranden waren erg hoog. Ik moest een stuk doorrijden en ondertussen 112 bellen.
Aan de kant
Na een paar honderd meter, wat als kilometers voelde, kon ik eindelijk de berm in schieten. Ik sprong uit de auto om via de passagierskant mijn zoon de juiste eerste hulp te verlenen. Tot mijn verbazing reed iedereen gewoon door. En dat is al jammer, dat niemand je even te hulp schiet.
Hem tegenhouden tijdens het rijden
Tijdens zo’n aanval gaat hij alle kanten op: zijn armen slaan wild om zich heen, zijn benen trappen en zijn lichaam schiet van voor naar achteren. Ik hield tijdens het rijden een arm voor hem om de schokken op te vangen en ervoor te zorgen dat hij mij niet zou raken.
De nasleep
Na deze gebeurtenis was ik compleet lamgeslagen. De auto, die altijd een veilige plek voor ons was, voelde nu onveilig. Ik was verbaasd dat iedereen gewoon doorreed, zelfs een bekende van ons die ons had gezien. Later reageerde hij op Facebook met de mededeling dat hij haast had. Dit raakte mij diep, vooral omdat ik op dat moment echt hulp kon gebruiken.
Nog een paar keer in de auto
De tweede keer gebeurde toen we net bij mijn ouders vandaan kwamen. We hadden een moeilijk gesprek gehad met de huisarts over mijn vader, die in zijn laatste levensfase was. Mijn zoon was tijdens het gesprek tv aan het kijken boven. Halverwege de rit naar huis kreeg hij midden op de snelweg een grote aanval. Gelukkig kon ik snel de vluchtstrook bereiken. Ik belde 112, maar mocht voor mijn eigen veiligheid niet uit de auto. Toch stond ik er al naast om beter eerste hulp te kunnen verlenen. De ambulance liet lang op zich wachten, maar uiteindelijk kwam er zelfs een traumahelikopter.
Traumahelikopter
Dit was de eerste keer dat er een traumahelikopter bij kwam. Ze landden in een weiland naast de snelweg en sprongen over een slootje. De arts ontfermde zich over mijn zoon, die langzaam uit de aanval kwam. Ondertussen stortte ik even in, mijn emoties overweldigden me: mijn vader ging dood, mijn zoon was blauw en ademde niet meer. Ik werd getroost door de andere medewerker van de traumahelikopter. Maar ik herpakte me snel om er weer voor mijn zoon te zijn. Niet veel later stonden er meerdere ambulances en politieauto’s. Er kwam zelfs een sleepwagen om mijn auto naar huis te brengen indien nodig. Mijn zoon werd met de ambulance naar huis gebracht.
Meer incidenten
De laatste keer dat het gebeurde, konden we nog net op tijd aan de kant op de ringweg. Ik moest hard remmen om de betonblokken te raken. We stonden gevaarlijk dicht bij het verkeer en ik kon niet uitstappen. Terwijl ik 112 aan de lijn had, hield ik mijn zoon rechtop zodat hij kon ademen. De ambulance arriveerde snel, mijn zoon kreeg eerst een infuus en werd toen naar de brancard gedragen. We werden naar een veilige plek gebracht voor verdere controle. Uiteindelijk brachten ze ons naar huis.
